1936ko Teneri

Nerea’k

IDAZLEAK.EUS-EN ARGITARATUA. 2025-10-14

Norbait izandakoa zara niretzat,
izango nintzen norbait nintzen zuretzat;
zure hitzek
airean marraztu dute zubi bat.

1936ko egun batez,
amets bat bidali zenuen
gerora etorriko zen aldira,
2036ra —
Nork esan dit, egutegi onen iyeki bat edo bestek,
edo… askok, idaztitegiren bateko apalan,
edo ganbara kutxetan
egun bat bestean,
eunki oso bateko loa egingo ez dutenik?

Inbokatu zenuen irakurle bat,
eta sinistu zenuen
euskara ulertuko zuela,
herri aske batean biziko zela.

Aurreratu egin naiz,
zure itxaropenez eraiki dut 2036ra doan pasabidea,
eta zure galdera —
ames dagidana egiztu da? —
azalean itsatsi zait
egun sargorietako izerdia nola.

Irudikatzen zaitut,
dendaoste hotzean,
paperari bi eskuez eusten,
ahotsik ez zegoenean ahots izaten,
lekurik ez zegoenean lekua hartzen.
Hitza zenuen tresna,
hizkuntza, egarri.

Zure ahotsa
haurtzaroko nire euskalkian datorkit;
gaur ahoskatzen ez dudana,
erabiltzen asmatuko ote nukeen
ez dakidana.
Herritik ihes egin nuenean,
hitzak ere aienatu nituen,
eta hitz egiteko moduak;
zauriek,
desberdin esanda,
min gutxiago emango balute bezala.

Bion ihesaldiak hain ezberdinak izateak,
urrundu egiten gaitu, edo elkartu?

Bat-batean, zure hitzak
nire esaldietan nahasten dira,
denbora desegiten da
eta ez dakit nola, baina
ni naiz zu izaten hasia,
eta zu, ni baino lehenago ni.
Ames dakit…
2036’ko zure Euzkadiz ames ere.
On, eder, azke iduri det.
Euzkotar guziak euzkeldun.
Zure galdera zaharra
nire ahotan errepikatzen da:
Ames dagidana egiztu da?

Gure herria ez da aske,
ez da beharko zukeen bezain on.
Ederra bai,
edertasuna modu berean
ulertzen badugu.

Eta ehun urte barru?

2125eko irakurleak
ulertuko al ditu hitzok?
Izango da oraindik herri bat,
arnas bat,
menderatzaileari eutsiko dion hizkuntza bat?

Entzun, irakurle, zenion.
Irakurri.
Iraun.

Irakurri zaitugu.
Entzun zaitugu.
Diraugu. Ez da gutxi,
beharrezkoa da,
baina ez nahikoa.

Au irizteko gaur lan dagit…
Zuretzat idazten det…